Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής Ρεθύμνου

Η φωνή της Αγάπης Του στο Ρέθυμνο

Αναζήτηση

Πρόσφατα Κηρύγματα

Δαμιανάκης Γ. Ιωάννης ιζ'


Ιωάννης ιβ'


Ζαχαρίας θ' - Ματθαίος κα'

Εγκυκλοπαίδεια

Αρειανισμός

Αρειανισμός

Αιρετική χριστιανική διδασκαλία που εμφανίστηκε στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Θεωρείται μία από τις 3 μεγαλύτερες χριστιανικές αιρέσεις, μαζί με τον Νεστοριανισμό (εμφανίστηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. και υποστήριζε ότι ο Ιησούς υπήρξε ως δύο πρόσωπα, ο άνθρωπος και ο θεϊκός Γιος του Θεού, κι όχι ως ενιαίο πρόσωπο) και τον Μονοφυσιτισμό (εμφανίστηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. θεωρώντας ότι η θεϊκή φύση του Χριστού υπερίσχυε της ανθρώπινης).

Οι θεολογικές θέσεις του Αρειανισμού  έγιναν γνωστές το 319 μΧ από τον θεολόγο Άρειο (260 – 336 μΧ), ο οποίος έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο Άρειος ήταν δεινός ομιλητής, ιδιαίτερα μορφωμένος και με μεγάλη επιρροή στην τοπική εκκλησία, σαφώς επηρεασμένος όμως από την αριστοτελική φιλοσοφία και τις απόψεις  του Ωριγένη (185 – 251 μ.Χ.) που υποστήριζε ότι ο Υιός είναι κατώτερος στην εξουσία σε σχέση με τον Πατέρα,  απέρριψε την θεϊκή υπόσταση του Ιησού, τον οποίο θεωρούσε γέννημα ή κτίσμα του Θεού και άρα όχι κατ΄ ουσίαν Θεό, ο οποίος είναι μοναδικός, αγέννητος, άναρχος και αιώνιος.  Δίδασκε ακόμη ότι ο Χριστός βρέθηκε στην θέση του Υιού του Θεού, επειδή ο Θεός τον αναβάθμισε εκεί έχοντας προβλέψει ότι θα σταθεί μέχρι το τέλος τελείως δίκαιος.

Παρ’ όλο που η αιρετική αυτή διδασκαλία είχε ως συνέπεια να κλονιστεί η πίστη στην τριαδικότητα του Θεού, αρχικά η διαμάχη είχε μόνο τοπικό χαρακτήρα, με την απόσχιση και την καταδίκη του Άρειου από την εκκλησία, με τοπική σύνοδο που κάλεσε ο επίσκοπος Αλεξάνδρειας το 321 μΧ. Οι επιστολές όμως του Άρειου σε επισκόπους άλλων εκκλησιών, και η απήχηση που τελικά αυτές βρήκαν, οδήγησε σε ευρύτερη διαμάχη και αποτέλεσε την μεγαλύτερη κρίση που εμφανίστηκε ποτέ στους κόλπους της χριστιανικής εκκλησίας.

Όλοι οι πατέρες της εκκλησίας, με επικεφαλή τον Μέγα Αθανάσιο πολέμησαν με σφοδρότητα τον Αρειανισμό, όχι μόνο επειδή εναντιωνόταν με την Αγία Γραφή, αλλά και επειδή μετέτρεπε τον χριστιανισμό σε ένα φιλοσοφικό σύστημα. Εξ’ αιτίας όμως της μεγάλης αναταραχής που δημιουργήθηκε, ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ. με στόχο να διατηρηθεί η ακεραιότητα της αποστολικής διδαχής και να αποκατασταθεί η ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Στη σύνοδο, στην οποία ήταν παρών κι  είχε την ευθύνη ο Μέγας Κωνσταντίνος, με την συμμετοχή περίπου 300 επισκόπων και επικεφαλή τον επίσκοπο Αντιοχείας Ευστάθιο, καταδίκασε τον αρειανισμό και αναθεμάτισε τον Άρειο. Η σύνοδος χαρακτήρισε τον Χριστό «ομοούσιο του Πατρός» και αναπόσπαστο μέρος της Αγίας Τριάδας, διατυπώνοντας τα επτά πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως, τα οποία διακηρύττουν την θεότητα του Ιησού. Ο Άρειος εξορίστηκε στην Ιλλυρία, ενώ εκτός από δύο, όλοι οι υπόλοιποι επίσκοποι συνυπέγραψαν την απόφαση της συνόδου.

Οι οπαδοί όμως του Αρειανισμού απειθάρχησαν από την πρώτη στιγμή στις αποφάσεις της συνόδου της Νίκαιας, κι έτσι αντί να εξομαλυνθούν οι διαφορές, η εκκλησιαστική διαμάχη μετατράπηκε και σε πολιτική, λόγω και της ανόδου στον θρόνο αυτοκρατόρων που υποστήριζαν τον αρειανισμό. Η έριδα θα συνεχιστεί μέχρι και το 381 μ.Χ. όταν ο Μέγας Θεοδόσιος θα συγκαλέσει την Β’ Οικουμενική σύνοδο την Κωνσταντινούπολη και θα δώσει τέλος στην διαμάχη. Αυτό οφείλεται στο ότι η σύνοδος εκτός από την αντιμετώπιση και την καταδίκη της διδασκαλίας του Αρειανισμού, είχε και ως στόχο να επαναφέρει πίσω στους κόλπους της εκκλησίας τα στελέχη του Αρειανισμού, διατυπώνοντας και τα υπόλοιπα πέντε άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως . Έτσι, πολλοί επίσκοποι επέστρεψαν στην εκκλησία, η πλειοψηφία του λαού ακολούθησε τις αποφάσεις των συνόδων, και σταδιακά αποδυναμώθηκε η επιρροή του Αρειανισμού μέχρι την τελική εξάλειψη της διδαχής περίπου τον 6ο αιώνα.

Εγκυκλοπαίδεια

Ονόματα του Αγίου Πνεύματος

Πνεύμα Θεού (Γένεση α:2)
Πνεύμα Ευθές (Ψαλμός να:10)
Πνεύμα Ηγεμονικό (Ψαλμός να:2)
Πνεύμα Άγιο (Πράξεις ε:32)
Περισσότερα...